mijn vriendje lijdt
aan het van Gogh
syndroom

ik kom nooit verder
dan zijn ene
oor

vandaag wil ik de rest
van jou je ogen
lever en hart

lukt het nog lief
om naast me
te komen liggen

dan geef ik je
straks
je huid

hij plukt papier
tot vlokjes toendra
katoenplantages
op klein niveau

droomt de wereld
zonder ontbossing
met bomen van
metaal en steen

ziet zichzelf
los van aarde
gaat ondertussen
nergens heen

wil je met me spelevaren
dan tellen we wolkjes
tot sint-juttemis

zeilen tussen schaapjes
door en trekken
witte strepen

met een origami bootje
in de blauwe lucht

alles uitgesloten
om een ding
over te houden

diagnose

stof

je zit al paar dagen
met iets in je maag

bedoel je vervloekt me
soms dat ik gelijk aan je
zie wanneer er wat is

normaal vertel je het dan
nu niet

nu vertel je alleen
hoe gek je op me bent

altijd zei je voor altijd
maar als ik er naar vraag
val je stil

dan knaagt er wat

we reden langs de oude weg
waar ooit mijn huis eens had gestaan
was nu een kale vlakte

een graafmachine
markeerde ongeveer de plek
van wat de tuin moet zijn geweest

er liggen nog wat eikels daar
van vroeger toen ik jonger was
en stilletjes aan vraag ik me af

of ze toevallig zijn gevonden

ik wist niet dat de haat
zo diep geworteld zat
het kwaad al was gezet

je ogen bol geslagen
angst het zou je
schildklier kunnen zijn

toch je strot had je dan
allang verraden
iemand dacht anders
kennelijk

voorzag je daar
van een gebrek
aan het bloed
lag het niet